توو اون شام مهتـــاب کنـــارم نشستــی
عجب شاخه گل وار بــه پـایــم شکستی
قلم زد نگاهت بــه نقـش آفـــــــــریـــنی
که صورتگری را نـبـــود ایــــن چنـینی
پـــریـــــزاد عشقــو، مه آســا کـشیــدی
خــدا را بـــــه شور تمـــاشــا کـشـیــدی
تو دونسته بودی، چه خوش باورم من
شکفتی و گفتی، از عشق پــرپــرم من
تا گفتم کی هستی، تو گفتی یه بی تاب
تــا گفتم دلت کو، تو گـفـتــی که دریاب
قــسم خوردی بر ماه ، که عاشقترینی
تـوو یک جمع عاشق ، تـو صادقتـرینی
همون لحظه ابـری، رخ ماه و آشــفـت
به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت
گذشت روزگاری از اون لــحظــه نـاب
که معراج دل بـود بــه درگـاه مهتـــاب
در اون درگه عشق چه محتاج نشستم
تـوو هر شام مهتاب بـه پـایت شکستم
تو از این شکستن خبـــرداری یـــا نـه
هنوز شور عشقــو بـه سر داری یا نه
تو دونسته بودی، چه خوش باورم من
شکــفتـی و گفتی، از عشق پـرپرم من
تا گفتم کی هستی، تو گفتی یه بی تاب
تــا گفتـم دلت کو، تــو گفتی که دریاب
قسم خـوردی بـر ماه ، که عاشقترینی
توو یک جمع عاشق ، تــو صـادقترینی
همـون لحظه ابـری، رخ ماه و آشـفت
به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت
هنــوزم تــوو شبهات اگه ماه و داری
من اون مــاهــو دادم بـه تــو یادگاری
مـن اون مـــاه و دادم به تــو یادگاری
من اون ماه و دادم بــه تــــو یادگاری
