این شعر رو برای خودم مینویسم. احساس میکنم وصف حال خودمه

رفیق من سنگ صبورغمهام

         بــه دیـدنـم بیا که خیلی تنهام

                                  هیچکی نمیفهمه چه حالی دارم

                                           چه دنیـای رو بـه زوالـی دارم

مجنـونم و دلزده از لیـلی ها 

           خیلی دلم گرفته از خیلی ها

                                     نمونده از جوونیــام نشونی

                                              پیر شدم پیر تو ای جوونی

 تـنـهای بــی سنـگ صبـور خونــه سـرد و سـوت و کـور

تــوی شبــات ستاره نیست موندی و راه چاره نیست

اگرچـه هیچکس نیومد سری بـه تنهایـیـت نـزد

اما تو کوه درد باش طاقت بیارو مرد باش

اگر بیای همونجوری که بودی

           کـم میـارن حسودا از حسودی

                                    صدای ســازم همـه جـا پــر شده

                                              هرکی شنیده از خودش بی خوده

اما خـودم پــر شـدم از گلایـه

         هیچی ازم نمونده جز یه سایه 

                               سایه ای که خالی از عشق و امید

                                       همیـشه محتـاج بـه نــور خورشید

                     تـنـهای بــی سنـگ صبـور خونــه سـرد و سـوت و کـور

تــوی شبــات ستاره نیست موندی و راه چاره نیست

اگرچـه هیچکس نیومد سری بـه تنهایـیـت نـزد

اما تو کوه درد باش طاقت بیارو مرد باش