تبليغاتX
عشق کلمه ای بی انتهاست

از دل افروز ترين روز جهان،

خاطره اي با من هست.

به شما ارزاني :

 

ســـحــــري بـــود و هـنــــــوز،

گوهر ماه به گيسوي شب آويخته بود .

گـــــــــــــــــــــــل يــــــــــــاس،

عشق در جان هــــوا ريـخـتــــــه بـود .

من به ديــــدار سحر مي رفتم

نفسم بـــــــا نفس ياس درآميخته بـود .



                           مي گشــودم پــر و مي رفتم و مي گفتم : هاي

                           بســراي اي دل شـيـــــدا، بـــــســراي 

                           ايــــن دل افـــروزتـــرين روز جهان را بنــــگر 

                           تو دلاويز ترين شعر جهان را بسراي

 

آسمــــان، يـاس، سحـر، مـــاه، نسيــم٬

روح درجسم جهان ريخته اند،

شـــور و شوق تـــو برانگيختــــه انــد،

تو هم اي مرغك تنها، بسرای

 

                  همه درهــاي رهائي بستـه ست،

                  تـــــا گشائــي بــه نسيـــم سخني، پنجره اي را،

                  بــــســــــــرای بــــــســــــــــراي

                           من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي رفتـــم 
 


در افــــــق، پشــــت ســـــراپــرده نـــــور

بــــــــــاغ هاي گــــــل ســـرخ،

شـــاخــــه گستــــــــرده بــــــــه مــهــــر،

غـــنـــچـــه آورده بــــه نــــاز،

دم بــــــــه دم از نــفــــــــــس بــاد سحر؛

غـــنــچــــــه ها مي شد بــــاز

 

                           غنـــــچـــه ها مي شــد بـــــاز،

                           بـــــــــــاغ هــــــــــاي گـــــــل ســــــــــرخ،

                            بـــــاغ هــــــــاي گل ســــــرخ،

                            يك گل سرخ درشت از دل دريـــا بـرخاست

                            چون گل افشاني لبخند تــــو،

 

در لــــــــحظه شيــــــــريـــــــن شكفتن٬

خـــــــــــورشــــــــــــيـــــــــد٬

چــــــه فــروغي به جهان مي بخشـيــد

چـــــــه شــــــكــــــوهــــــــي

هـــــمـــه عـــالــم به تماشا برخاست

                           من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي گشتم


دو كـــبــــــــــــــوتــــــــــــر در اوج،

بـــــــــــــال در بـــــــــــال گــــــــذر مي كـــــــردنـــــد

دو صــــــنــــــــوبــــــر در بـــــــاغ،

سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلي مي خواندند

 

                           مرغ دريــــائي، بـــا جفت خــود، از ساحل دور

                           رو نــــهـــــادنـــــــد بــــه دروازه نور

                           چمن خـــــاطر من نــيـــــز ز جان مايه عشق،

                           در ســـــــــــــرا پـــــــــــــــــــــرده دل

                           غـــــنــــچــــــــــه اي مـــــي پـــــــــــــــــرورد،

                           هــــــــديــــــــــه اي مـــــــــــي آورد


بـــــــرگ هـــــايش كــــــم كــــم بـــاز شـــدند

بـــــــــــــــرگ هـــــا بـــــاز شدنـــــد

يــافـتم٬ يــافتم٬ آن نكته كـــه مي خواستمش

بـــــــا شكوفـــــائي خـــــورشيـــــد و

گـــل افـــشـــانـــي لـــــــبخــــنـــــــد تــــــــــو٬

 

                            آراســــــــــــتــــــــــــــــــمـــــــــــــــــــــــــــــــش

                            تار و پودش را از خـــوبي و مهــر،

                            خوشـــتـــر از تـافته ياس و سحر بـــــــافته ام

                            دوســـــــــــتــــــــــــــــــــــت دارم را

                            من دلاويــــز تــرين شعر جهـــان يــــــــافته ام


ايــــــــــن گــــل ســـــرخ من است

دامني پر كن ازين گل كه دهي هديه به خلق،

كـــــــه بـــــري خــــانــــــه دشمن

كــــــــــــه فشـــــــــانـــــــي بـــــــــــر دوست

راز خـــــوشــبــخـــتي هـــر كس

بـــــــــــه پــــــــراكــــــــنـــــــــدن اوســــــت

 

                           در دل مـــــــردم عـــــــــالـــم، بـــــــه خدا،

                           نـــــــــور خـــــــواهد پــــــاشـيد،

                           روح خــــــــــــــواهــــــــد بـــــخـــــشيـــــد

 

تــــــــــو هــــم، اي خـــــــــــــــوب مــــــــن

ايـــــن نــكتـــــه بــه تكرار بگــو

اين دلاويـــــــزتــــرين شعر جهــــــــان را٬

هــــــــــمـــــــــــــــه وقـــــــــت،

نه به يك بار و به ده بار، كه صد بار بگو


                            دوســــــتــــــــــم داري را

                           از مـــــن بــــســـيـــــــــــــار بـــپــــــــرس

                            دوســـــــتـــــــــت دارم را

                            بـــــــــــــا مــــــن بســــيــــــــــار بـگـــــو

+ نوشته شده در چهارشنبه دهم تیر 1388ساعت 20:2 توسط کیوان(پسرک عاشق) |