می چکه نــم نــم بــــارون
رو تــــــن خیـــس خـیـــــابـون
چقــــــده بـــــــی آشــــیــــــونــــه
طـفـلی گــنـجـیــشک رو ایــــــــــوون
می خــــونـــــــه جــیـک جیـک و نالون
شعــــــر گـــنـــــــدم زار ویــــــرون
نـــمـــی تـــــونـــه پــــر بگـیـره
میـــــون گـــلای گــــلـدون
تک و تنها توی این غربت سرده
کنج سینش انگاری یه کوه درده
اون روزا اون ور کوهها
طفـــلــکی دنــیـایـی داشـتـه
کـنــــج گنـــــدم زار وحــــشی
چشــمــهء پــــر آبـــــی داشـتـــه
حــــالا داغ چـــشــمـهء پـــــیـــــــــر
لــونــــــه کـــــــــرده تــــــو رگـــــاش
بــــــوی گـــــــنــــــــــدم زار و داره
لــحـظـــه لــحــظــه نــفـســـــاش
یــــــادشــه جـفــت قشنـــگش
سـرمیـذاشت روی پـراش
زیـر خلوت گل سرخ
بوسه میزد به لباش
حالا تنها توی این غربت سرده
کنج سینش انگاری یه کوه درده
منم اون گنجشک نالون
از گـــذشتـه ها گریـــزون
پـــــرکـشـیــــدم ز دیــارم
بــه هـوای بــوی بارون
حالا تنها توی این غربت سردم ای رفیق
پر درد توی این سینهء خستم ای رفیق
این شعر مال یکی از دوستای گلم که با اجازهء خودش منم ازش استفاده کردم و با کمی تغییرات جزئی تو وبم
میزارمش. خیلی از نوع شعرش خوشم اومد و واقعا حرف دل خیلی هاست. نمیدونم حرف دل تو هم هست؟
می نویسم تا بدونی که شکستم که بریدم
که دیگه بعد سکوتم که دیگه بعد وداعت
من کسی رو دل نبستم می نویسم که بدونم
که چه کردم،چه نکردم،که چه گفتم ،چه نگفتم
که کجا بــا تــو و بی تو من دلتنگ می مردم
می نویسم که بدونی که چه کردی، چه کشیدم
که چه گفتی،چه شنیدم که چه بودی،که چه دیدم
من ساده ،تــوی رنگی رو چه یگرنگ می دیدم
وقتی کــه دل رو امانت دست نـا امن تو دادم
کـه گــرفتی که شکستی کـه ندیدی که گذشتی
منم هـــر لحظه ی بـا تو همه دنیامو می باختم
می نـــویسم کـــه بـدونـــم کــه چقدر دنیـا بخیله
کــــــــه چقــــــــــدر چشــــــاش حســـــــــوده
کـــــــه همـــــــه هستـــــی و نــیـــستـــیــش
شعـــــــــــر فکــــــــــرای کــبــــــــــــــوده
یییییییییی
طبيبان برسربالين من آهسته مي گفتند
که امشب تا سحراين عاشق دل خسته ميميرد
ز هرجا بگذرد تابوت من غوغا به پاخيزد
چه سنگين ميرود اين مرده ازبس آرزو دارد
